روزي پسر بچه اي تصميم گرفت به ملا قات خدا برود و چون مي دانست راه درازي
در پيش دارد مقداري کلوچه و نوشيدني در چمدان گذاشت و سفرش را آغاز کرد .

هنوز راه درازي نرفته بود که در پارک چشمش به پيرزني افتاد که روي صندلي نشسته بود و خيره به پرندگان نگاه مي کرد.

 پسرک کنار پيرزن نشست و چمدانش را باز کرد مي خواست چيزي بنوشد که متوجه گرسنگي   پير زن شد و کلوچه اي به او داد. 

پيرزن با حس سر شار از قدر شناسي آن را گرفت و لبخندي نثار پسرک کرد.

 لبخندش آن قدر زيبا بود که پسر ک خواست براي ديدن دوباره آن ، مقداري نوشيدني نيز به اوبدهد .

 لبخند هاي پيرزن پسرک را غر ق در لذت کرد.

 آن دو تمام بعد از ظهر را به خوردن  و نوشيدن گذراندند بي آن که کلمه اي بين آن ها رد و بدل شود .

 با تاريک شدن هوا پسرک تازه متوجه شد چقدر خسته است و براي برگشتن به خانه از جا بر خاست ، اما هنوز چند قدمي پيش نرفته بود ، با سرعت به سوي پيرزن باز گشت و او را در آغوش کشيد و بارديگر نظاره گر عميق ترين لبخندپير زن شد .

 مادر پسرک که با ورود او اوج لذت را در چهره وي تشخيص داد علت شادي او را جويا شد ،

 پسرک نيز در پاسخ گفت : من امروز با خدا ناهار خوردم وقبل از اين که مادر چيزي بگويد اضا فه کرد " لبخند او زيباترين لبخندي بود که تا به حال ديده ام " .

پيرزن نيز سرشار از شادي و آرامش به خانه برگشت و در پاسخ به پسرش که از حالا ت عجيب مادر شگفت زده شده بود گفت :  امروز با خدا در پارک کلوچه خوردم اوبسيار جوان تراز آن است که انتظار داشتم.