دوشنبه از خودمان است

 بنشین و بلند بلند سکوت حرف های مرا گوش کن

هر کس به دیدنم آمد مریم و ریواس دستش بود

 تو اما با خودت کمی از حروف باران بیاور

حرف هایم تشنه اند

 نمی دانم چرا سایه ات را از روی رؤیاهایم پر می دهند

 از روی دیوار همسایه

 از روی سیگار

 از روی سکوت ؟

راستی دارم یاد می گیرم ساده دروغ بگویم

بگویم حالم خوب است

 بگویم

حالا تو قضاوت کن

 وقتی دروغ می گویم شبیه کلاغ نمی شوم

شبیه قار قار

شبیه آنتن خانه ی همسایه ؟

 صدایی می آید

صدایی که بی شباهت به ستاره نیست

 صدایی از پرنده ای که تازه بوسیدن را یاد گرفته

 شاید هم باز دروغ بگویم

 پرنده ای که بوسیدن بداند آواز را فراموش می کند

ببین گلم

 ببین چه قدر کلمه کنار هم می چینم تا تو زاده شوی

 تو از جنس کلمه و آوازی

تو از جنس شهریور و سکوتی

بیا بنشین کنار این همه کلمه

 کنار دست هایم

 کنار دی

 شب بوی مهتاب گرفته

 پنجره بوی باد

 من بوی خواب

 حالا دو شنبه رو به قبله ی ترانه جان می دهد

 و سه شنبه با سلام زاده می شود

در آشیانه ی سه شنبه دو تخم کبوتر چاهی ست

 جوجه ها که سر از تخم در آوردند

سه شنبه های تقویم پر از پر می شود

 پر از پرواز

حالا بیا کنار سهمی از دل تنگی من بنشین

 می خواهم همرنگ چشم هایت سکوت کنم

 می خواهم تا آخر دنیا

 تا آخر آیینه ببوسمت

                                 " مريم اسدي "

گمان می کنم دیشب خواب رنگ پریده ی واژه ای را دیدم
 یا پرنده ای بی پر در آسمان هفتم
 یا پنج شنبه ای از اضطراب و پروانه
یا زمستانی نوزاد

 حالا لهجه ام سبز شده
 و چشم هایم لای خواب دیشب جا مانده

 هیچ کس نمی پرسد چرا سبز می پوشم
 چرا سبز می نوشم
چرا دست هایم بوی ترانه گرفته
هیچ کس دلش برای پاییز پریروز تنگ نمی شود ؟

 می خواهم بروم برای آیینه گریه کنم

 گاهی که صبح و ستاره به دیدنم می آیند
 و آسمان بنفش می شود
یادم می افتد که چه نسبت محرمانه ای با کلمه دارم

و یاد تو می افتم که همیشه حال مرا از آیینه می پرسیدی
 بعد از تو کسی بی ابهام از کنار باران عبور نمی کند

مثل تمام پنج شنبه هایی که قد می کشند و جمعه می شوند
 و من فکر می کنم آخرین بوسه ات
 روی کدام انگشتم بود

 باز صدایت راه می افتد و نام من پرنده می شود
 باز آیینه دست هایش را برای گریه های من تعبیر می کند
 حالا تو هی بهانه بیاور

کنار همیشه نیامدنت باران به لکنت می افتد
 و با بونه و بوسه سبز می شود

 چه قدر آواز ، کف گلویم
 چه قدر قمری کف دستم

دیگر نبودنت را بهانه نمی گیرم
 به جان همین چراغ ، مخاطب ، به جان همین شعله
 دیگر نه بی قراری من و کلمه
 و نه بی تفاوتی کسی که تویی
 اهمیت دارد
نه لب بی تبسم دی ماه
 نه سکوت بی روزن این جمعه
 فقط بگذار ببوسمت

 نمی دانی چه قدر آواز ، کف گلویم
 و چه قدر قمری ، کف دستم

 اگر دی ماه سیگار بخواهد تعارفش می کنم
 چون خواب دیده ام زمستان نوزاد آغوش من بزرگ می شود

 صدای ساز می آید
صدای انگشت های تو روی نت های سکوت

 نمی دانی چه قدر اضطراب پشت پلک هایم یخ زده
 اصلا بگذار اعتراف کنم که می ترسم
 هم از مرگ فنجان لب طلایی ام
 هم از مرگ عنکبوت ماده
 و هم از این شب که سرگیجه گرفته و هی می چرخد
 از همان وقتی که سبز می پوشم می ترسم
 از همان وقتی که سبز می نوشم می ترسم
 و ترس پشت پلک این شمع شکل تو می شود
 و باز رؤیای خیس آمدنت و باز باران پشت همیشه ی آسمان

 اصلا چه کسی گفته هفت آسمان بالای سر من باشد ؟
 اگر من آسمان نخواهم باید پیش کدام خدا بروم ؟

 به فرض کنار همین شب دیوانه
 رو به پنجره بمیرم
 کدام آسمان کدام خدا سیاه می پوشد ؟
چه کسی می پرسد چند سال قبل از مرگش مرده بود ؟

 اما دلم می خواهد
تو شب هفت مرا در آسمان هفتم بگیری
 و رنگ چشم هایت لباس بپوشی
و دست هایت بوی ترانه و موسیقی بدهد

آیینه به خواب رفته است مخاطب
دیگر برای که گریه کنم ؟

دوم دی ماه ، پنجم پنجره ، هفتم آسمان ، نهم آبان
 این روزها در تقویم هیچ خدایی ثبت نشده
 فقط تو می دانی و من

 بگذار ببوسمت
لب هایم پر از ستاره و دوستت دارم است
 لب هایم پر از حروف اشاره ، حروف نام تو

 حالا مرا ورق بزن ...

دختر ، صفحه ی بعد سطر اول می نشیند

 آن قدر منتظر ، تا به سطر دوم بیایی بی بهانه ،

بگویی دوستت دارم و نقطه

مرا ورق بزن

"مریم اسدی"

آن شب که بوی زلف ِ تو با بوسه ی نسیم

مستانه سر به سینه ی مهتاب می گذاشت

 با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت

 چشم ِ تو زیر ِ سایه ی مژگان چه ناز داشت !

در باغ ِ دل شکفت گل ِ تازه ی امید

 کز چشمه ی نگاه ِ تو باران ِ مهر ریخت

 پیچید بوی زلف ِ تو در باغ ِ جان ِ من

پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت

 آنجا که می چکید ز چشم سیاه ِ شب

 بر گونه ی سپید ِ سحر و اشک ِ واپسین

وز پرتو ِ شراب ِ شفق بر جبین ِ روز

 گل می نمود مستی ِ خندان ِ آتشین

 آنجا که می شکفت گل ِ زرد ِ آفتاب

 بر روی آبگینه ی دریاچه ی کبود

وز لرزه های بوسه ی پروانگان ِ باد

می ریخت برگ و بازگل ِ نو شکفته بود

 آنجا که می غنود چمنزار ِ سبزپوش

در بستر ِ شکوفه ی زرین ِ آفتاب

 وز چنگ ِ باد و بوسه ی پروانگان ِ مست

 دامان ِ کوه بود چو گیسو به پیچ و تاب

 آنجا که مهر ِ کوه نشین مست و سرگران

 بر می گرفت از ره ِ شب دامن ِ نگاه

 در پرنیان ِ نازک ِ مهتاب می شکفت

 نیلوفر ِ شب از دل ِ استخر ِ شامگاه

 آنجا که می چکید سرشک ِ ستاره ها

 بر چهر ِ نیلگون گل ِ شبتاب ِ آسمان

در جست و جوی شبنم لغزنده ی شهاب

مهتاب می کشید به رخسار ِ گل زبان ...

در پرتو ِ نگاه ِ خوشت ، شبرو ِ خیال

 راه ِ بهشت ِ گم شده  آرزو گرفت

 چون سایه ی امید که دنبال ِ آرزوست

 دل نیز بال و پر زد و دنبال ِ او گرفت

 آوخ ! که در نگاه ِ تو آن نوشخند ِ مهر

 چون کوکب ِ سحر بدرخشید و جان سپرد

خاموش شد ستاره ی بخت ِ سپید ِ من

 وز نو امید ِ غمزده در سینه ام فسرد

 برگشتم از تو هم که در آن چشم ِ خودپسند

آن مهر ِ دلنواز دمی بیشتر نزیست

 برگشتم و درون ِ دل ِ بی امید ِ من

 بر گور ِ عشق ِ گم شده یاد ِ تو می گریست !

                              " هوشنگ ابتهاج (ه . الف . سایه) "