من از سرزمینی می آیم

سرا پا عشق

سرزمین مرغکان عاشق

سرزمینی که تنها یک رنگ بر آن حکومت می کند:

"سفید"

رنگ پاکی ها

رنگ خلوص

رنگ بی رنگ بودن

بی ریا بودن

بی غل و غش بودن

 
کبوتران سرزمین من همه سفیدند

دریاچه های زلال سرزمینم

با رقص قوهای سفید

عشق را به بی رنگی دعوت می کنند

و

نجابت در سفیدی اسبان سرزمینم

خودی نشان می دهد

 
ترا به این سرزمین دعوتی ست

ترا آغوش به روی تمام سفیدی ها بازست

بیا به سرزمین پاکی ها قدم بگذار

و

بیاموز بی رنگ بودن را

و

فریاد زن :

" من همان بی رنگ بی رنگم"

                                           "گيتا صرافي"

غریبه !

رودخانه به تو " آشنایی" هدیه می داد،

تو از صدای موج گله مند بودی !؟

زلالی آب " عشق " را به تو هدیه می بخشید،

تو کورمال کورمال به دنبال عشق می گشتی !؟

" لحظات " هدیه ای بودند در کف دستانت،

و تو به تنهایی ات پناه می بردی !؟

غریبه

رود همیشه همان رود نمی ماند

 تا آشنایی هدیه دهد

و

عشق همیشه در زلالی آب به پایت ریخته نمی شود

آه غریبه

این گونه پریشان دنبال چه می گردی، گرد خود ؟

به رود بنگر!

به زندگی

و

به کف دستانت

و از خود بپرس

از که به که پناه می برم، جایی که زیستن در ژرفای

" یک دم" نهفته است ؟

                                       " گیتا صرافی "