تو میدانی و من

که

انتظار ِ آمدنت را

انتظاری نیست ،

شوق ِ نگاهت و

اميد به سلامت

تنها به رويا مي مانند ،

بر من و تو

خرده اي نيست ،

كه هر چه هست ، بازي روزگار است و

قناعت به دوري و دوستي ،

نمي دانم چند بهار را بي بهار ميمانم

ولي

ترس از بي بهاريم

تا آخرين بهار ،

سخت آشفته ام ساخته ،

با اين همه ،

به بودنت

هر چند دور و بي من

قانعم

                  "‌دارا "  پنجم ارديبهشت يكهزار و سيصد و هشتاد و هفت